Waterredding verwijst naar veiligheidsmaatregelen die zijn geïmplementeerd om verdrinkingsslachtoffers te redden. Het omvat twee hoofdmethoden: indirecte redding (met behulp van uitrusting zoals reddingsboeien en bamboestokken) en directe redding (personeel dat het water in gaat om te redden). Dit laatste omvat technische stappen zoals het water ingaan, zwemmen en het drenkelende slachtoffer benaderen, bevrijden en slepen. De eerste internationale waterreddingsorganisatie is de Royal Life Saving Society of Great Britain, opgericht in 1891. In de Verenigde Staten, Japan en veel Europese landen wordt deze verantwoordelijkheid voornamelijk op zich genomen door het Rode Kruis.
In Wuhan, China, is een waterreddingsstation van het Rode Kruis opgericht dat is uitgerust met professionele apparatuur zoals opblaasbare boten, reddingsboeien, reddingspalen en AED's. Het Rode Kruis van Wuhan heeft een reddingsstation opgezet in de Hanjiang-baai, waarbij drones worden gebruikt voor monitoring van het watergebied en vroegtijdige waarschuwing. Op 7 juli 2025 voltooiden ze een noodredding van vier- minuten door een reddingstouw te gooien. Het Rode Kruis van Zhijiang heeft een "3326" rivierpatrouille- en dienstmodel geïmplementeerd, waarbij in 2024 een team van 46 gecertificeerde vrijwilligers wordt gevormd, hen wordt uitgerust met gemotoriseerde kajaks en meer dan 300 veiligheidsfunctionarissen op dorpsniveau worden opgeleid.
